این بقعه در طرف غرب خیابان کنونی علامه مجلسی در حدود پانصد متر دورتر از مسجد جامع در کوچه بابا قاسم و در نزدیکی مدرسه بابا قاسم معروف به امامیه ( که به معرفی این بنا نیز خواهیم پرداخت .) واقع شده است.در این بقعه رو به طرف شمال دارای تزئینات قطار بندی و کاشی کاری بسیار زیبایی می باشد. 

آندره گدار باستان شناس فرانسوی در خصوص این بنا و کتیبه آن می گوید : این بنا در سال 741 ه . ق توسط سلیمان ابوالحسن طالوت دامغانی بر مزار استادش بابا قاسم اصفهانی بنا شده و در سال 1044 ه . ق توسط آقا خان فرزند آقا جلال میوه فرو ش مرمت شده است . این مساله براساس کتیبه واقع در قسمت فوقانی نمای خارجی سردر که با خط ثلث رسفید معرق بر زمینه کاشی لاجوردی تائید می شود .

متن کتیبه فوق که نشانگر مرمت این بنا، سال مرمت و شخص مرمتگر می باشد ، به این شرح است :

« توفیق یافت عزت آثاری آقا زمان بن آقا جمال میوه فروش ، در تعمیر گنبد عارف معارف سبحانی ، بابا قاسم اصفهانی فی شهر رجب المرجب سنه 1044 کتبه  محمدرضا الامامی . »

برقسمت فوقا نی پنجره مشبک دیوار شرقی سر در  کتیبه ای  شامل دو حاشیه و یک متن به این شرح وجود دارد :

« بسم الله الرحمن الرحیم . سلام آل یس انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل بیت و یطهرکم تطهیراً و سقاهم ربهم شراباً طهوراً . قال النبی صلی الله علیه و سلم الا و من مات علی حب آل محمد . العبد صاحب الخیرات الفقیر علی بن عوض بن ..... »

کتیبه لوح سنگی دیگر منصوب بر قسمت فوقانی دیوار شرقی سردر به خط  نستعلیق برجسته به این شرح است :

« وقف صحیح شرعی اسلامی خود گردانید آقای هادی پاشنه ساز ولد مرحوم آقا مهدی تمامت حصه ورسدی  خود را از اسباب و افزار مچه شتر که به او می رسد بر بابا قاسم که هر ساله آن چه عاید او می شود به مصارف بابا قاسم برسد . سنه 1299 » .

در این مقبره یک سنگ قبر و یک اتاق جانبی نیز وجود دارد که سنگ قبر متعلق به پهلوان میرزا علی ، مربوط به قرن دهم هجری می باشد .